Weerstand

Een jaar lang ging het goed. Waar we bij Elmo een regime moesten volgen van één week crèche, één week ziek thuis, hield onze kleinste man zich sterk en gingen er maanden voorbij zonder ook maar één dagje te moeten missen op de crèche.
Met zijn eerste verjaardag in zicht was ik dan ook zo overmoedig om te denken dat we deze keer de dans mooi ontsprongen waren. Helaas pindakaas. Weerstand is blijkbaar toch echt iets dat alle kindertjes vroeg of laat moeten opbouwen. Sinds een dikke maand gaat het hier van oorontsteking naar keelontsteking en weer terug, met daar ergens tussenin nog een virale infectie. Vanavond staat het zoveelste doktersbezoekje op de agenda.
Toeval of niet, de start van de ziektemarathon viel samen met het stoppen van de borstvoeding. Niet borstvoedende moeders hoeven zich dus echt niet schuldig te voelen, uitstel is geen afstel. Vroeg of laat moeten ze er toch door, en een kindje dat niet naar de crèche gaat zal het dan wel bekopen eens ze naar de kleuterschool gaan. Alleen ferm vermoeiend en lastig, dat weerstand opbouwen, zowel voor Nuno als voor ons.

Peter- en meterweekend

Als er iets is waar we onszelf uitgebreid mee mogen complimenteren, dan is het wel met de keuze voor de peter en meters van onze zonen. Stuk voor stuk prachtexemplaren. Tijdens het paasweekend deden wij voor de allereerste keer van peter- en meterweekend en dat was, zoals ik wel had gedacht, echt geweldig plezant. Absoluut voor herhaling vatbaar dus.

Tim, Pia, Sarah en Silke, jullie zijn de beste! En jullie wederhelften en kindertjes uiteraard ook

                      

Eén jaar Nuno

Vandaag exact één maand geleden gebeurde het, onze jongste zette een punt achter zijn babyperiode en werd één jaar. Om direct met een groot cliché uit te pakken: het gaat verdorie snel. Zijn geboorte zit nog zo vers in mijn geheugen, het is echt moeilijk te vatten dat dat alweer een jaar geleden is.

Maar toch, dat klein hulpeloos babietje van een jaar geleden bepaalt nu al helemaal zelf waar hij gaat en staat, deze week werden de eerste stapjes gezet dus ja, een kindje dat stapt kan je toch geen babietje meer noemen waar…

Mixed feelings hier ten huize bij de moeder. Ik ben zeker niet iemand die altijd wel zwanger zou willen zijn of een klein babietje in huis hebben. Grotere kindjes, daar kunt ge meer mee doen, dat is zoveel interessanter vind ik, dus in dat opzicht juich ik de vooruitgang alleen maar toe. Maar… het is hier wel het laatste kindje, dus ook de laatste keer dat we dat allemaal mogen meemaken. In dat opzicht hoeft het allemaal niet te snel te gaan.

Nuno jongen, we hebben nu een jaar tijd gehad om je te leren kennen en het moet gezegd worden, je bent een geweldige kerel. Goedlachs, vinnig (je broer liep pas met 13 maanden dus op dat vlak ben je alvast gewonnen ), maar ook een kleine knuffelbeer en een geboren verleider met je mooie ijsblauwe ogen. Ik denk dat ik voor ons alledrie spreek als ik zeg dat wij zeer gelukkig zijn met jou als uitbreiding van ons gezin. En jij vindt ons ook sympathiek, dat laat je elke dag meermaals enthousiast blijken.

Het eerste jaar was al zo schoon, dat belooft voor de jaren die nog volgen.

 

Time management

Drie maand geleden. Wat zeg ik, méér dan drie maand geleden. Het wordt er hier voorlopig precies niet drukker op. En drie maand, dat is een eeuwigheid in een babyleven. Liefste jongste zoon, voordat je hieruit in je tienerjaren besluit dat moederlief u eigenlijk niet graag zag zeg ik u dit: het heeft allemaal te maken met time management. Want tijd is een schaars goed in een gezin met een ondernemende kleuter van bijna vijf en een babietjen van bijna één dat ge geen seconde uit het oog moogt verliezen. Zet dat kind dan in een park, heeft menig grootouder al gezegd. Het is waar, dat zou kunnen helpen, maar ik heb geen plaats op overschot in onze living en eigenlijk vind ik dat stiekem geweldig om te zien hoe jij op strooptocht trekt, mijn kleinste pateeke. Vol overgave trek je jezelf overal recht, test je uitgebreid hoe hoog en hoe ver je armpjes al reiken om toch maar dat ene felbegeerde kleinood te pakken te krijgen dat je aandacht getrokken heeft. Meestal is dat een kartonnen doosje, want dat knabbelt zo lekker weg. Of het bakske van de tv, want dat is zo heerlijk verboden. Als je onder de bureau wil kruipen om daar wat kabels uit te trekken doen wij van ‘Nu-nooooo!’ en dan stop je in je vaart, trakteer je ons op een heerlijk ontdeugende lach en herneem je je activiteiten. Oh boy, denk ik dan. Want verdorie, klein ventje, die lach van jou in combinatie met die ongelofelijke lichtblauwe ogen, dat is je moeders absolute zwakke plek. Hoe ga ik jou ooit discipline en manieren bijbrengen? Ah ja, dat zien we dan wel weer.

Voorlopig doen we hier dus aan strikt time management en besteed ik de schaarse vrije tijd liever aan mijn zoons in het echte leven dan hier te vertellen over onze avonturen. Laten we er maar van uitgaan dat er daar ooit wel weer meer tijd voor vrijkomt, maar voorlopig dus niet. Ik kan u wel nog meegeven dat uit consultatie van de met deskundig advies van haar aangeschafte vakliteratuur blijkt dat mijn jongste het schoolvoorbeeld is van een veilig gehecht babietje. Mama en papa zijn duidelijk zijn grote favorieten, maar met ons als vertrekpunt gaat hij zonder vrees op onderzoek uit. En als wij enthousiast reageren op een voor hem onbekend gezicht, besluit Nuno dat het dan wel ok zal zijn en is hij absoluut niet bang.

En dan de grote broer, zijn grootste held. Hij had het echt niet beter kunnen treffen. Die twee jongens samen bezig zien, dat is echt geweldig. Mijn twee lieve, vrolijke, sterke, gezonde jongens. Wat hebben wij toch ongelofelijk veel geluk met jullie.

7 en een halve maand

Gemiddeld 1 postje per maand, het is hier ooit gezelliger geweest. Die tijden komen terug hoor, dan post ik hier verslagjes van allerlei activiteiten en maaksels van eigen hand… maar nu dus even niet. Ongelofelijk hoe hectisch ons leven tegenwoordig is, met twee kinderen en twee fulltime werkende ouders. En dan hebben wij nog het geluk van veel verlof, redelijke uren en een kort woon-werk verkeer. Hoe andere ouders dat soms doen, ik snap het niet. Respect, in ieder geval.

Maar dus, hoe gaat dat hier tegenwoordig? Zeer goed eigenlijk. Geen zieken (snotneuzen rekenen we niet onder de categorie ziek), vrolijkheid alom (helaas ook soms ‘s nachts) en ware liefde tussen de broers:

Werd er Halloween gevierd:

Brak voor Nuno de orale en mobiele fase aan:

Is moeder nog steeds tot over haar oren verliefd:

Kleur bekennen

Ojoo, komt keer kijken zeg. Sardien gaat het eens over iets anders hebben dan over haar kinders!

Inderdaad. Voor één keer ga ik eens een uitzondering maken op de regel dat u hier geen persoonlijke meningen zal vinden.

‘t Is dat het onderwerp, Gent, mij nogal nauw aan het hart ligt. ‘t Is dat er in Gent, de afgelopen zes jaar, toch weer heel wat fijne dingen gebeurd zijn. Denk aan het Filmfestival, dat we bijna kwijt waren door een gebrek aan subsidies. Denk aan nieuw ingerichte speeltuinen en parken waar ik met mijn kroost dankbaar gebruik van maak. Denk aan donderdag Veggiedag, waarmee we internationaal de pers haalden. Denk aan Dokstrand en de zotte mannen van Bataclan. Gaan we al die dingen de komende zes jaar overlaten aan een bende mooipraters met weinig gevoel voor humor?

En Gent, dat is niet alleen rozegeur en maneschijn. Er is nog veel werk aan de winkel. Maar persoonlijk reken ik daarvoor liever op een ervaren ploeg die al bewezen heeft dat ze hun ideeën ook gerealiseerd krijgen.

Mijn zoons, die groeien op als onvervalste Gentenaars. Daarom hoop ik uit de grond van mijn hart dat we de positieve vibes en evoluties hier in Gent nog een hele tijd kunnen vasthouden en verderzetten.

Dus komaan vrienden Gentenaars, laten we er een lap op geven zondag. Laten we ons imago van ruimdenkende, cultuurminnende, duurzame stad bevestigen. Geef uw stem aan de rood-groene lijst. Merci dankuwel 

Beroepsmisvorming

Tsss, zelfs op vakantie denk ik aan mijn werk. Ideetjes opdoen voor wanneer er bespaard moet worden en de budgetten krap zijn.

Dan bouw je toch gewoon een brug die maar berekend is op 1 auto per keer, zekers:

Nog een bordje bijzetten et voila, opgelost!

Dat van die kleine dingen

Ja… Ik zou hier met gemak een zaagske kunnen spannen over terug voltijds aan het werk gaan na zes maand verlof, over Nuno die zijn eerste crechedag magistraal wist te vermijden door van +39° koorts te doen, over vandaag opnieuw een doktersbezoekje wegens aanhoudende diarree, … maar het lijkt me gezonder om te focussen op de kleine dagdagelijkse gebeurtenissen die mij wel heel erg gelukkig maken:

* Het enthousiasme van de oudste zoon na zijn eerste schooldag

* De kamerbrede lach van de jongste zoon bij het ophalen in de creche

* De interactie tussen onze twee jongens die veel goeds belooft voor de jaren die nog komen

* Noodgedwongen vroeg opstaan op zondag en met mijn kroost naar de bakker gaan onder een stralend zonnetje en frisse lucht die mij beter wakker krijgt dan de strafste koffie

* Dertig graden in september, een uitstapje naar zee en een heerlijk vakantiegevoel

Een lijstje dat deze week nog vaak herlezen zal worden  :-)

Wennen

Er moest ooit een einde aan komen, maar dat het zo snel zou gaan…

Deze week is Nuno al twee halve dagen gaan wennen in de creche. Het is maar de vraag voor wie dat wennen het hardst nodig is, voor moeder of zoon… Hij heeft het daar uitstekend gedaan, beetje spelen, dutje, flink groentepap gegeten. De dames daar hebben ook een zeer goeie eerste indruk op mij gemaakt, ervaren, lief en geduldig.

Maandag begin ik terug te werken na vijf maanden onafgebroken bij mijn kleinste mannetje zijn. Slik. Het is niet de eerste keer dat ik dat doe, dus ik verwacht wel weer snel in de routine te zitten en bovendien weet ik nu al dat het stevig doorwerken wordt de komende maanden. Maar toch, die eerste dagen worden lastig. Zeg nu zelf, als je zo’n dotje moet achterlaten:

De terugreis

Die ging eigenlijk merkelijk vlotter dan de heenreis. Kinders raken daar blijkbaar aan gewend, dagen in de auto zitten.

Nog wat sightseeing in St. Cirq Lapopie (alleen al voor de naam wou ik erheen):

Bootjens in de sluis:

Middageten in een veggie restaurant in Pech Merle, volgende keer maken we ook tijd voor de prehistorische grotten, nu bleven we chillen in de hangmat:

‘s Avonds een ontspannend badje in het overnachtingshotel:

En dan de volgende dag, zo ter hoogte van Parijs, deed ik van ooh kijk, de Eiffeltoren! Waarop mijn zot lief voorstelde om er efkes heen te rijden. Wat hij dan ook deed, langs de Seine, voorbij de Notre Dame, over de Champs Elysees. Hij vond zowaar ook een parkeerplek onder de Eiffeltoren, die topvent van mij:

Dus werd de frigobox uitgeladen en deden we van picknick. Een toerke fietsen rond de Eiffeltoren, dat doet ge niet elke dag:

Mijn zot lief:

Onze Eiffelbaby:

En wij allemaal samen: